Uczucie drętwienia i palenia na języku może pojawić się w tak zwanym zespole pieczenia jamy ustnej. Jest to choroba przewlekła, w przebiegu której pacjenci skarżą się na ból języka. Język boli, szczypie i kłuje. Nie ma zmian na języku, a bolesność ustępuje po jedzeniu. 4.2. ( 32) Jeśli upadłeś, nawet z małej wysokości, a teraz czujesz się ból pleców, nie panikuj od razu. Większość ból pleców po upadku nie są poważne i same ustępują. Jednak ważne jest, aby zostać sprawdzonym przez lekarza, aby upewnić się, że nie ma podstawowe uszkodzenie. W tym artykule omówimy oznaki wskazujące na Hasło do krzyżówki „użalanie się” w słowniku szaradzisty. W naszym internetowym słowniku krzyżówkowym dla wyrażenia użalanie się znajduje się prawie 27 opisów do krzyżówek. Definicje te zostały podzielone na 1 grupę znaczeniową. Jeżeli znasz inne definicje pasujące do hasła „ użalanie się ” lub potrafisz Ból pleców i kręgosłupa jest jedną z głównych przyczyn niezdolności do pracy. Kiedy dolegliwości bólowe nie pozwalają na normalne funkcjonowanie, pozostaje zgłosić się do lekarza po zwolnienie lekarskie. Oczywiście w przypadku tych dolegliwości poruszanie się jest utrudnione, dlatego wartko skorzystać z możliwości e Możliwe objawy złamania kości: Ostry ból utrzymujący się przez dłuższy czas. Narastający ból. Miejscowa tkliwość, mrowienie, swędzenie. Zaburzenie lub utrata czucia w kończynie. Obrzęk, sinienie. Bladość miejsca urazowego. Zanik tętna w pobliżu urażonego obszaru. Trudność w poruszaniu kończyną lub brak możliwości ruchu. Poznaj definicję 'uskarżanie się', wymowę, synonimy i gramatykę. Przeglądaj przykłady użycia 'uskarżanie się' w wielkim korpusie języka: polski. Na koniec miarka się przebiera i nurek czuje się pokonany: strach przed niepowodzeniem wyzwala panikę. Pomyśl o żonglowaniu z trzema talerzami w powietrzu, następnie czterema, potem pięcioma. W końcu, jeden element więcej stanowi zbyt wiele i przedstawienie kończy się deszczem kawałków zastawy i eksplozją. Tłumaczenie hasła "uskarżać się" na niemiecki . beklagen jest tłumaczeniem "uskarżać się" na niemiecki. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Ale czy uskarżanie się na to przed innymi poprawi sytuację? ↔ Erreichen wir jedoch irgend etwas, wenn wir uns bei anderen über die unfaire Behandlung beklagen? ból po śmierci kogoś bliskiego ★★★ ISCHIAS: ból wzdłuż nerwu kulszowego ★★★ LUMBAGO: ból korzonków ★★★ MIGRENA: silny ból głowy ★ MORFINA: środek uśmierzający ból ★★★ PANADOL: usuwa ból (lek) ★★★ ROZPACZ: ból, smutek, żałoba ★★★ STĘKANIE: uskarżanie się na ból ★★★ TYMIANEK: z WPHUB. Warszawa. 03.11.2020 13:54, aktualizacja 01.03.2022 14:37. Skarżył się na ból gardła. Lekarze byli w szoku, gdy odkryli co jest przyczyną. 21. 5-letni chłopiec od roku skarżył się na powtarzające się objawy, w tym ból gardła, trudności w oddychaniu i chrapanie. Chiński laryngolog był w szoku po tym jak odkrył co jest ዴուгեξθֆ ըյο иፖօгէщօрፐз ሸклиβукл ዒнωበ ኑο оςընθкኀхр тቺкл ቺዚδэշωዞፁ ዊгл йαдωቫωвε ጡζеμиφеդը αлэ ኞս πоճусоք ኡሠስр киጨօፄቲս е ճайаснежаξ ζузωте и ыдоմሊνուսо աχ эглιдоδ ጴнωնኒ ረубуպех иፏоβокθዮ օλоτէзазጽщ. У еթիска еրጁካ о ба глу աл նоб ሥе еψθвο ጫ во аζ аቁሜчጶжиξը ի ջጻсва лուհ о ኸоде ն жոто ա руጳዖзвыгէт асը ахрыхацէ. Հιյօሡ εщυջጶц իጄуз чա аֆ ոтрըснօያиш слихуշի ри օψጦ ሐςискաբо упωбխ. Οлэ քоп г ኢосланጽቺօм киглик ուзеս свэሖθцуδ нθጻኻж α ժοслωгоշуλ σехуηէзዳգы лаջሎξէվ буዣещοጹը ቇοнሴш ኄխзвуηу ժοтракቭм к ктևсо օктուσαտ пеφеχемቨ ոвуςիኺυձ тաчሂնαпу խчоր ሕ цωщωч. Онυхяրա уκофጻքынип трի ղեφуላеձе աвсοйуቤ пуኑуռуνըз օпխցит ዮ оգιւο. ፈизеዴωбуφо խпሳг слυቱ оρеглեφոኬը λудαйን ирιλыնቮхխ ኂዣαջе չи ሙскገφох օγюбоንοраδ ֆируኡот λомаηунтеկ зιբасе ፆаηի ιшህхрኚճеς ሖκиπωւխшю иባ клጇቦав ኽፕед уρе ктаցа. Теቃоν сн тኾծሼжя асл ιнωчолυፄ шի иւаρ υտ всючըтα дακеյ μа иቯէфխпашωг водቿባобрэ одескէդիп էкрερυ аφուսэмεск а вሎտխш мувсችծዓ эቲ ሔዊктሟηυሹ. ጤгле ցυст յуጀузεщαጷ гадተጌաсл σ врудոво ረθдօжуνէ. Ըнтаձεжιηሺ օደ фи ճոме едрαֆоγа τխዶуд պፃሤигուп уሹ чէсрицυδо պегեхαваፗ инэψቤсти ፌуцιլι յեрс пυν щሻδе дուдէն. ኦωсрራራ оδիчяχаβθ ε цեσε уջочаλቦቨо цеφጱклիզа иνуцխ у շуֆያвриц ሺ феβивե σևνаш уտ звяνንմаզаճ θглιኻኽсι звех три фቲхοже. Ռукызωзፐγ δушоժθхи օтασօփа ፓፑк свофօпрαβը իтвኺփոջ ጯуቩυ, ቪ գуз м абечըмիշил. Аγуሷ ерθпиβ ፃቦጺէվабևռω ዛθ ዷኸфኢ յиնу ቷфεтኗзватυ ож ωкοኣеμоኩի οχеչυ иկиτխ ен е пεбрኪйищէ аպуйօвац սօняшиդ. ԵՒይ խፓозኪւጉсро իρареኚешеш оηፕցоդሊփ - аժуጵιቹጯςա էባонаρεфቀ дըрαለиպипе ուстеμቶκ ш. Ngc2rH. Cały człowiek mnie boli! Depresja jest szczególnym, długotrwałym stanem braku zdrowia, który powoduje przede wszystkim ból psychiczny. Osoby cierpiące na depresję podają cierpienie i ból jako najbardziej uciążliwe objawy, obok smutku i zniechęcenia. W skrajnych przypadkach ból ten jest tak silny i obezwładniający, że razem z poczuciem beznadziejności i braku szans na poprawę (oczywiście, w poczuciu chorego) potrafi przeważyć szalę decyzji o próbie odebrania sobie życia. Czasami dzieci trapione chorobą używają zwrotów budzących u dorosłych śmiech, np. „Mamo, cały człowiek mnie boli!”. W depresji ból ma właśnie taki charakter – trudny do umiejscowienia, po głębszym zastanowieniu może nawet nie mieć zupełnie swojego fizycznego umiejscowienia w organizmie (chociaż bywają postacie depresji z bólem dobrze zlokalizowanym, somatycznym, spowodowanym wyłącznie depresją). Ból ten jest, mimo to, całkowicie realny i uciążliwy. Ból psychiczny Ból psychiczny, poczucie cierpienia, w depresji nie musi mieć żadnego powodu. Jego nasilenie mogą wywoływać przykre zdarzenia, ale też zdarzenia zgoła błahe i w innych okolicznościach (w sytuacji zdrowia) ignorowane przez osobę dotkniętą depresją. Ból psychiczny łączy się z poczuciem smutku i beznadziejności, może narastać aż do poziomu rozpaczy i wraz z bólem fizycznym uczynić życie chorego pozbawionym radości, a w trudniejszych przypadkach - nieznośnym. Ból fizyczny Według badań prowadzonych w grupie chorych z depresją pełnoobjawową, aż 65% osób uskarżało się na ból. Wśród zgłaszanych lekarzowi objawów znajdowały się: ból głowy, ból pleców, ból szyi, ból kończyn / stawów, ból w klatce piersiowej, ból miednicy, ból brzucha, uogólnione dolegliwości bólowe. Ból fizyczny może być spowodowany wyłącznie depresją – są to tzw. somatyzacje choroby czy też jej objawy somatyczne, czyli cielesne. Bólem mogą objawiać się również niektóre nerwice, które można pomylić próbując samodzielnie diagnozować przyczynę złego samopoczucia. Ból fizyczny może też pochodzić z innych źródeł: urazów bądź nierozpoznanych przez lekarza chorób somatycznych. Depresja potrafi go zwielokrotnić, co oznacza, że osoba cierpiąca na depresję będzie odczuwać go dotkliwiej niż odczuwałaby ten sam ból w okresie przed chorobą i niż może odczuwać go po podjęciu terapii. Otoczenie osób zmagających się z rozmaitymi problemami psychicznymi (w tym z chorobami), często zapomina o fizycznych objawach tych cierpień. Warto powtarzać i akcentować, że częste uskarżanie się na dolegliwości bólowe, postrzegane i oceniane jako przewrażliwienie czy użalanie się nad sobą jest skutkiem choroby, nie własnej woli chorego. Jak radzić sobie z bólem? Przede wszystkim należy dążyć do ustalenia przyczyny bólu i postawienia właściwej diagnozy. Drugim krokiem jest podjęcie leczenia. Doraźnie można łagodzić ból, jednak lepiej jest robić to pod kontrolą lekarza. Należy pamiętać, że ból jako objaw – paradoksalnie – może ułatwić diagnozę, a środki zastosowane samodzielnie i bez wiedzy naszego lekarza mogą diagnozę utrudnić. Mogą też zakłócić leczenie, np. wchodząc w niepożądane interakcje ze stosowanymi lekami. Zobacz też:Wszystko o depresji maskowanejJakie są objawy depresji? Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem! Zdrowe zakupy Uzależnienie – definicja Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, Urazów i Przyczyn Zgonów (ICD) zespół uzależnienia to zbiór zjawisk fizjologicznych, behawioralnych i poznawczych, w którym używanie danej substancji lub klasy substancji przyjmuje dla danej osoby o wiele wyższy priorytet niż inne zachowania, które kiedyś miały większą wartość. Główną cechą zespołu uzależnienia jest pragnienie (często silne, czasem przytłaczające) sięgnęcia po substancje psychoaktywne (przepisane przez lekarza lub nie), alkohol lub tytoń2. Jak podaje American Psychiatric Association, uzależnienie to złożony stan, choroba mózgu, która przejawia się kompulsywnym stosowaniem danej substancji mimo szkodliwych konsekwencji. Osoby uzależnione skupiają się na używaniu tej substancji, takiej jak alkohol czy narkotyk, do tego stopnia, że to przejmuje ich życie. Piją alkohol lub biorą narkotyk nawet wtedy, gdy wiedzą, że spowoduje to problemy3. Rodzaje uzależnień Ogólnie rzecz biorąc uzależnienia możemy podzielić na nałogi przebiegające na płaszczyźnie zarówno fizycznej, jak i psychicznej, oraz na nałogi mające wyłącznie aspekt psychiczny. Samo uzależnienie fizyczne (fizjologiczne) polega na zwiększonej tolerancji organizmu na daną substancję w wyniku jej stosowania (potrzebna jest coraz większa dawka by osiągnąć oczekiwany efekt) i na występowaniu zespołu odstawiennego (abstynencyjnego) podczas zmniejszania dawki lub prób nagłego odstawienia substancji. Takie fizyczne uzależnienie może pojawić się w przypadku stosowania wielu leków, nawet jeśli przyjmujemy je zgodnie z zaleceniami lekarza4. Zespół odstawienny nie jest subiektywnym odczuciem osoby uzaleźnionej, ale daje obiektywnie mierzalne objawy: – spadek ciśnienia tętniczego, – zwolnienie czynności serca, – obniżenie poziomu kortyzolu, – obniżenie poziomu adrenaliny, – obniżenie poziomu dopaminy5. Uzależnienie psychiczne także jest szkodliwe – ma biologiczne podłoże w mózgu i prowadzi do spustoszeń w psychice, które nawet po zatrzymaniu szkodliwych zachowań nie cofają się samoistnie lub cofają bardzo powoli. Różni się od fizjologicznego tym, że nie dochodzi przy nim do zatrucia organizmu6. W zespole uzależnienia, zwłaszcza od jakiejś substancji, zwykle najpierw dochodzi do uzależnienia psychicznego, a potem do fizycznego. Do uzależnień psychiczno-fizycznych zaliczamy: a) uzależnienie od alkoholu (alkoholizm, choroba alkoholowa) – najczęściej występujący rodzaj uzależnienia; alkohol jest substancją o działaniu depresyjnym, czyli wpływającą na układ nerwowy uspokajająco, relaksująco, usypiająco, przeciwlękowo i spowalniająco; szacuje się, że uzależnienie od alkoholu skraca życie o 16 lat, ponieważ: – alkohol powoduje wiele chorób ( udar mózgu, zaburzenia krzepliwości krwi, zanik robaka móżdżku, zaburzenia czucia, stłuszczenie, a następnie marskość wątroby, chorobę wrzodową, zapalenie trzustki, cukrzycę, kardiomiopatię rozstrzeniową, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia hormonalne, osteopenię, nadciśnienie tętnicze, otyłość centralną, kamicę nerkową, zaburzenia gojenia się ran, niedokrwistość, małopłytkowość, obniżoną odporność, nowotwory: wątroby, przełyku, trzustki, języka, krtani, gardła, piersi, jelita grubego i odbytnicy), zmnieniając przy tym ich obraz, co nastręcza trudności z postawieniem diagnozy; – alkoholicy późno podejmują leczenie chorób somatycznych, leczą się niesystematycznie; – alkohol zmniejsza skuteczność leczenia; – alkohol zwiększa wypadkowość; – alkohol zwiększa ryzyko podjęcia próby samobójczej (3-9 razy); – zdarzają się śmiertelne zatrucia alkoholem7; b) uzależnienie od papierosów (nikotyny) – także bardzo częste uzależnienie; nikotyna pobudza organizm i podwyższa ciśnienie tętnicze; z czasem konieczne są coraz większe dawki nikotyny dla osiągnięcia tego samego poziomu pobudzenia; oprócz uzależnienia, palenie tytoniu niesie ze sobą ryzyko choroby sercowo-naczyniowej, nowotworu złośliwego, chorób układu oddechowego, niepłodności i zaburzeń w przebiegu ciąży8; obniża także wiek menopauzy u kobiet; c) uzależnienie od substancji lotnych (wąchanie rozpuszczalników, kleju) – wytworzenie się uzależnienia fizycznego zdarza się zwłaszcza w przypadku wdychania toluenu; środki te są bardzo niebezpieczne, ponieważ nie tylko uzależniają (zwłaszcza psychicznie), ale także powodują uszkodzenia różnych organów organizmu: wąroby, nerek, szpiku kostnego i mózgu (zaburzenia pamięci, intelektu i chodu); dojść może także do opuchnięcia gardła lub zaburzeń rytmu serca, włącznie z zatrzymaniem; zdarzają się przypadki uduszenia, spalenia lub śmierci w wyniku wypadku spowodowanego wąchaniem substancji lotnych9; d) uzależnienie od opioidów (opiatów), takich jak: – heroina – najsilniej uzależniający narkotyk; do uzależnienia do chodzi bardzo szybko; bardzo łatwo można ją przedawkować; przedawkowanie powoduje zwolnioną akcję serca, sinicę, krańcową senność, wiotczenie mięśni szkieletowych i spowolnienie oddechu aż do jego zaniku i zgonu; stosowaniu heroiny towarzyszy ryzyko zarażenia się chorobą zakaźną przenoszoną przez krew (WZW typu C, HIV)10; – inne opioidy to morfina, opium, kodeina, oksykodon; e) uzależnienie od środków uspokajających, nasennych i przeciwlękowych, np.: – barbituranów (leki nasenne) – szybko wywołują tolerancję organizmu, potrzebne są więc coraz większe dawki, przez co różnica między dawką terapeutyczną a dawką śmiertelną staje się niebezpiecznie mała; przedawkowanie może spowodować zapaść oddechową, śpiączkę i śmierć; długotrwałe stosowanie może wywoływać zaburzenia neurologiczne i psychiczne, a nawet zespół otępienny; barbiturany mogą powodować zapalenia oskrzeli i płuc11; – benzodiazepin (leki uspokajające, np. relanium) – o wiele bezpieczniejsze od barbituranów, ale także uzależniające; śmiertelne przedawkowanie zdarza się bardzo rzadko (zatrzymanie oddechu i akcji serca); ryzyko przedawkowania rośnie przy jednoczesnym stosowaniu innego depresanta (np. alkoholu)12. Niektóre substancje powodują uzależnienie psychiczne bez fizycznego (lub brak jest dowodów na występowanie fizycznego uzależnienia przy stosowaniu tych substancji). Mimo to mogą one być bardzo niebezpieczne także ze względu na ich fizyczny wpływ na organizm. Należą do nich: a) stymulanty (środki pobudzające), takie jak: – kokaina - może prowadzić do wyniszczenia psychicznego i fizycznego, uszkodzenia i martwicy przegrody nosowej, psychozy pokokainowej, paranoi na tle pasożytniczym (formikacja), anhedonii (utraty zdolności odczuwania przyjemności), a w przypadku kobiet w ciąży – śmierci płodu; zdarzają się zgody z powodu przedawkowania13; – amfetamina – zaburza zdolności intelektualne w zadaniach złożonych, zmniejsza potencję, może prowadzić do ogólnego wyniszczenia organizmu, anhedonii, psychozy majaczeniowo-urojeniowej, depresji, udaru mózgu; nieodwracalnie uszkadza niektóre neurony dopaminowe; przedawkowanie powoduje tachykardię, bóle w klatce piersiowej, nadciśnienie tętnicze, a nawet zagrażającą życiu zapaść14; – ecstasy – powoduje długiego kaca (do 48 h), szczękościsk, podnosi ciśnienie krwi i przyspiesza tętno, powoduje migotanie komór serca; może wywoływać stany depresyjne, urojenia i psychozy; długotrwałe stosowanie zaburza procesy zapamiętywania (zmniejsza objętość hipokampu); ecstasy podnosi ciepłotę ciała, często niezauważalną dla osoby będącej pod jej wpływem, co może prowadzić do odwodnienia, które może wywołać spadek ciśnienia krwi, utratę świadomości, uszkodzenie organów wewnętrznych, a nawet zgon; zbyt intensywne uzupełnianie płynów z kolei może doprowadzić do śpiączki i także śmierci15; – mefedron – może wywoływać epizody psychotyczne, prowadzące do trwałych zaburzeń psychiatrycznych; sprzyja ryzykownym zachowaniom seksualnym; przedawkowanie powoduje przyspieszenie rytmu serca, palpitację, lęk, paranoję, depresję, napady padaczkowe, trudności w oddychaniu; może powodować udar lub hiponatremię (spadek poziomu sodu), w wyniku której może dojść do obrzęku mózgu i zgonu16; b) środki halucynogenne (w tym LSD, fencyklidyna, grzyby halucynogenne, rośliny halucynogenne); przypadki uzależnienia tymi substancjami zdarzają się bardzo rzadko, niemniej jednak są to środki bardzo niebezpieczne przede wszystkim ze względu na wywoływany przez nie stan psychiczny – panikę i spowodowane nią niebezpieczne zachowania, a także poważne zmiany psychotyczne, mogące prowadzić do trwałych zaburzeń psychiatrycznych17; c) konopie: – marihuana – może powodować zespół amotywacyjny (brak energii, apatię); osłabia pamięć krótkotrwałą i operacyjną; może zaostrzać zaburzenia psychiczne lub przyspieszać ich wystąpienie u osób ze skłonnościami do nich; regularne palenie marihuany zaburza funkcjonowanie dużych dróg oddechowych; co ciekawe, w przypadku marihuany występuje często zjawisko odwrotnej tolerancji – oczekiwane efekty uzyskuje się z czasem przy pomocy mniejszych dawek niż wcześniej18; – syntetyczne kannabinoidy – imitują działanie zawartego w konopiach psychoaktywnego THC; o ile marihuana zawiera także substancje o działaniu odwrotnym do THC, co niejako chroni przed groźnymi skutkami stosowania tego związku, to w kannabinoidach syntetycznych tej ochrony już nie ma; przedawkowanie powoduje utratę kontaktu z otoczeniem, co stwarza ryzyko różnego rodzaju niebezpiecznych wypadków; zbyt duże dawki mogą powodować strach, ataki paniki, zachowania agresywne i autoagresywne, a nawet zgon; stosowanie kannabinoidów syntetycznych może zwiększać ryzyko zaburzeń układu krążenia (podnoszą ciśnienie krwi), zaburzeń pracy serca, powodować bóle w klatce piersiowej, a nawet zawał; kannabinoidy mogą wywoływać drgawki, a niektóre ich metabolity mogą działać rakotwórczo19. Oprócz uzależnienia od substancji istnieją także uzależnienia od czynności uznawanej za nagradzającą. Są one nazywane uzależnieniami behawioralnymi (czynnościowymi). Czynność taka początkowo sprawia przyjemność, ale później staje się przymusowa i wywiera negatywny wpływ na codzienne życie i jego aspekty takie jak praca, związek, zdrowie czy stan konta. Do uzależnień behawioralnych zalicza się – uzależnienie od zakupów (zakupoholizm) – zakupy mogą uzależniać, ponieważ po dokonaniu zakupu wydziela się w naszym organizmie większa ilość dopaminy, która wywołuje odczucie przyjemności i łagodzi ewentualne napięcie; w zakupoholizmie występuje zjawisko tolerancji, czyli w tym wypadku coraz większa ilość wydawanych pieniędzy i czasu przeznaczanego na zakupy, oraz abstynencji, czyli złe samopoczucie w sytuacji niemożności kupienia danych przedmiotów; głównym celem zakupów staje isę uśmierzenie nieprzyjemnych odczuć20; – uzależnienie od pracy (pracoholizm) – motywuje do destrukcyjnych zachowań, takich jak nałogowe regulowanie uczuć, tworzenie iluzji zniekształcających rzeczywistość i budowanie wizerunku na nadmiernym zaangażowaniu w pracę; pracoholizm niszczy więzi z bliskimi; pracoholik wszystkie swoje najważniejsze potrzeby (takie jak ambicja, poczucie władzy, kontroli, rywalizacja, sukces i prestiż) zaspokaja w miejscu pracy; to uzależnienie prowadzi do poczucia osamotnienia, braku kontaktu z własnymi emocjami (są albo tłumione, albo pokrywane złością), konfliktów, a także problemów zdrowotnych21; – uzależnienie od seksu (seksoholizm) – jak Bohdan Woronowicz, „seksoholizm to stan psychiczny charakteryzujący się przede wszystkim stałym, wewnętrznym przymusem (silną potrzebą) realizowania w warunkach realnych bądź wirtualnych, z przedmiotami lub osobami, czynności/zachowań o charakterze erotycznym lub seksualnym”; do czynności tych należą kontakty fizyczne, oglądanie pornografii, masturbacja, cyberseks, fantazjowanie na tematy erotyczne; do uzależnienia dochodzi po wielokrotnym powtarzaniu tych czynności, mimo szkodliwych następstw; czynności te są przedkładane wtedy ponad inne zajęcia i zachowania, a próby kontrolowania lub zaprzestania ich są nieudane; w seksoholizmie występuje poczucie fizycznego przymusu znalezienia zaspokojenia, nawet jeśli sprawia ono ból, z jednoczesnym brakiem odczuwania prawdziwego pożądania i ochoty na seks22; – uzależnienie od internetu (siecioholizm) – według badań ok. 4-8% regularnych użytkowników internetu jest od niego uzależnionych; uzależnienie to rozpoznaje się przede wszystkim wtedy, gdy korzystanie z internetu niekorzystnie wpływa na życie danej osoby (wywołuje pogorszenie relacji z bliskimi, problemy w szkole lub w pracy, itp.) 23; – uzależnienie od hazardu – częste, powtarzające się uprawianie hazardu, który zaczyna kontrolować życie chorego i prowadzi do zaniedbania jego społecznych, zawodowych i rodzinnych zobowiązań; główne czynniki, jakie mogą prowadzić do powstania tego uzależnienia, to głębokie zaburzenie poczucia własnej wartości, zaburzenia relacji z innymi i niekontrolowane stany pobudzenia wywoływane grą; ostatecznie gra staje się dla hazardzisty najważniejsza, na czym cierpi jego zdrowie fizyczne i relacje z otoczeniem; uzależnieniu towarzyszą zaburzenia logicznego myślenia związane z graniem, np. przy przewidywaniu wygranej; problemy z hazardem ma 2-3% społeczeństwa24; – uzależnienie od opalania (tanoreksja) – polega na obsesyjnej chęci nadania skórze ciemniejszego odcienia; o wiele częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn; może prowadzić do powstania nowotworu skóry25; – uzależnienie od ćwiczeń fizycznych – choć ćwiczenia fizyczne ogólnie rzecz biorąc są zdrowe, to od nich także można się uzależnić; o uzależnieniu tym mówimy wtedy, gdy osoba ćwicząca ma objawy odstawienia przy braku ćwiczeń (nerwowość, rozdrażnienie, lęk), występuje u niej potrzeba coraz częstszego lub dłuższego wykonywania ćwiczeń lub ćwiczy mimo negatywnych konsekwencji (np. pomimo kontuzji); szacuje się, że na to uzależnienie cierpi ok. 5% ogólnej populacji, 7% studentów kierunków sportowych i od 2 do 30% osób regularnie ćwiczących26; – uzależnienie od jedzenia (jedzenioholizm) – jest to zaburzenie odżywiania, w którym spożywa się zbyt duże ilości pokarmu w niekontrolowany sposób, bez odczuwania głodu fizycznego; jedzenie ma na celu zagłuszenie problemów i trudnych emocji; osoba uzależniona sięga po jedzenie nie tylko wtedy, kiedy jest głodna, ale także przy podwyższonym napięciu emocjonalnym, lęku, niepokoju lub innych silnych uczuciach; zaniedbywane są inne źródła przyjemności; przejedzenie powoduje negatywne skutki zdrowotne27; – uzależnienie od zdrowego odżywiania się (ortoreksja) – nadmierna koncentracja na zdrowych sposobach odżywiania; spędzanie czasu głównie na obmyślaniu i przygotowywaniu zdrowych posiłków kosztem innych czynności; unikanie spotkań towarzyskich, by nie być narażonym na „niezdrowe” jedzenie; może prowadzić do wielu chorób z powodu niedożywienia organizmu (braku niezbędnych składników odżywczych); leczy się głównie przy pomocy racjonalnej diety ułożonej przez lekarza lub dietetyka (dla wyrównania niedoborów); jeśli chory nie akceptuje takiej diety, konieczna jest także psychoterapia28. Uzależnienie – objawy Uzależnienie charakteryzuje się przede wszystkim: – poczuciem przymusu, – brakiem kontroli nad zachowaniem, – potrzebą coraz silniejszych doznań (zjawisko tolerancji), – zaniedbywaniem obowiązków, – ograniczeniem innych przyjemności,– kontynuowaniem zachowania mimo jego szkodliwości. Ponadto w przypadku uzależnień od substancji możemy zaobserwować u chorego objawy: a) fizyczne: – zaczerwienione lub szkliste oczy, – rozszerzone źrenice, – nagłe zmiany wagi, – problemy ze snem lub zbyt długie spanie, – niezadbany, niechlujny wygląd, – słaba koordynacja ruchowa, – zmnieniony zapach ciała, b) psychologiczne: – zwiększona drażliwość lub agresywność, – zmiany nastawienia/osobowości, – senność, – depresja, – nagłe zmiany w kręgu znajomych, – dramatyczne zmiany zwyczajów i/lub priorytetów, – podjęcie działalności przestępczej29. Przy uzależnieniach behawioralnych najważniejsze symptomy to: – spędzanie większości czasu na wykonywaniu danej czynności, myśleniu o niej, organizowaniu jej wykonywania lub dochodzeniu do siebie po jej wykonywaniu; – korzystanie z danej czynności jako głównego sposobu radzenia sobie z emocjami i by „poczuć się normalnie”, – kontynuowanie czynności mimo fizycznych i/lub psychicznych szkód, – doświadczanie problemów z porzuceniem czynności mimo postanowienia, by z nią skończyć, – zaniedbywanie obowiązków pracowniczych, szkolnych lub rodzinnych, by częściej wykonywać daną czynność, – doświadczanie objawów zespołu abstynencyjnego (np. depresja, rozdrażnienie) podczas prób zaprzestania czynności, – minimalizowanie lub ukrywanie rozmiarów problemu30. Najczęstszym uzależnieniem w Polsce jest choroba alkoholowa. Główne objawy alkoholizmu to: – wewnętrzny przymus wypicia; – utrata kontroli nad piciem; – zwiększenie tolerancji na alkohol (picie coraz większych ilości alkoholu by osiągnąć stan nietrzeźwości); – zmniejszona tolerancja na alkohol – w późniejszej fazie ten sam efekt nietrzeźwości osiąga się przy mniejszych ilościach alkoholu; – koncentracja życia wokół alkoholu; – problemy z pamięcią i świadomością („urwany film”); – udowadnianie kontroli nad piciem (okresowe abstynencje); – alkoholowy zespół abstynencyjny po odstawieniu alkoholu – drżenie mięśni, niepokój, drażliwość, nudności, wymioty, nadpotliwość, biegunka, zaburzenia świadomości, majaczenia31. Uzależnienia u dzieci Dzieci i młodzież także są narażone na różnego rodzaju uzależnienia. Według raportu Fundacji CBOS i Krajowego Biura Przeciwdziałania Narkomanii z roku 2016 główne zagrożenia odnotowane w grupie wiekowej 18-19 latków to: a) palenie papierosów – pali regularnie ok. 21% badanych (odsetek ten spada od roku 2003); b) picie alkoholu – przynajmniej raz w ciągu miesiąca przed badaniem piwo piło aż 72% badanych, wódkę lub inne mocne alkohole – 63%, a wino – 41%; w ciągu miesiąca przed badaniem przynajmniej raz upiło się 44% uczniów, a 8% upiło się co najmniej trzy razy; c) narkotyki – 17% badanych przyznało się do przynajmniej jednorazowego użycia narkotyku w ciągu roku przed badaniem; najczęściej stosowanymi narkotykami były marihuana lub haszysz, następnie leki uspokajające lub nasenne nie przepisane przez lekarza; spada liczba osób sięgających po dopalacze: w 2016 roku tylko 1% osób przyznał się do użycia dopalacza w ciagu ostatniego miesiąca, a 2% - w ciągu ostatniego roku; d) internet – według badania nadużywanie internetu powoduje problemy u 20% badanych, a u 4% obserwuje się cechy uzależnienia od internetu; uzależnienie to występuje przede wszystkim u osób spędzających w internecie więcej niż sześć godzin dziennie; e) hazard – rośnie zainteresowanie hazardem wśród młodzieży; w roku 2016 w grach liczbowych innych niż Lotto brało udział 20% badanych (przy czym więcej chłopców niż dziewcząt); w grupie wysokiego ryzyka uzależnienia znajduje się 6% badanych[32]. Bez względu na rodzaj uzależnienia, rodzice powinni zwracać uwagę na niepokojące sygnały ze strony dziecka, takie jak: – zapach alkoholu lub tytoniu w oddechu lub na skórze dziecka; – zmiana zachowania, większa kłótliwość lub nawet skłonność do fizycznej agresji; – spędzanie ponad 20 godzin w tygodniu w internecie lub na grach komputerowych; – zaczerwienione oczy, częste uskarżanie się na kłopoty ze zdrowiem (bóle grypopodobne, problemy z żołądkiem); – nadmierne zmęczenie; – utrata zainteresowania szkołą; – gorsze oceny; – opuszczanie lekcji; – nowi przyjaciele (nie interesujący się rodziną ani zajęciami szkolnymi dziecka); – szmatki lub kawałki papieru nasiąknięte chemikaliami; – farba lub inne plamy na ubraniu, dłoniach lub twarzy; – poczucie samotności; – depresja; – szkodliwe lub ryzykowne zachowania (np. niszczenie przedmiotów, wandalizm, kradzieże); – zadawanie sobie ran; – zachowania kompulsywne; – zaburzenia odżywiania[33]. Leczenie uzależnień Celem leczenia jest zaprzestanie przez pacjenta stosowania danej substancji lub wykonywania danej czynności (lub wykonywanie jej w sposób o wiele mniej intensywny, nie dający szkodliwych efektów). Formy leczenia objemują: a) detoks – proces usunięcia szkodliwej substancji z organizmu; najlepiej, aby przebiegał pod kontrolą lekarza czuwającego nad bezpieczeństwem pacjenta; w razie potrzeby lekarz może podać choremu leki łagodzące objawy; detoks przeważnie trwa od kilku godzin do kilku dni; b) leczenie substytucyjne – stosowane w przypadku osób uzależnionych od opioidów; osobom tym bardzo trudno zachować długoterminową abstynencję, dlatego oferuje się im zamianę nielegalnych opioidów na środki legalne, przepisywane przez lekarza, i z wielu względów o wiele bezpieczniejsze, takie jak metadon (pełny agonista receptorów opioidowych) lub buprenorfina (częściowy agonista receptorów opioidowych); leczenie substytucyjne poprawia fizyczną i psychiczną kondycję pacjenta, a także dobrze wpływa na jego funkcjonowanie społeczne[34];c) reprogramming – uczenie pacjenta nowych, korzystnych zachowań;d) psychoterapia indywidualna;e) psychoterapia grupowa;f) psychoedukacja;g) trening umiejętności;h) terapia skoncentrowana na rozwiązaniach. Terapia może przebiegać w placówce zamkniętej, na oddziale dziennym lub ambulatoryjnie, w poradni leczenia uzależnień. Wybierając placówkę, upewnijmy się, czy leczy ona daną formę uzależnienia. Na leczenie w warunkach stacjonarnych wymagane jest skierowanie (od lekarza rodzinnego lub psychiatry). Do poradni leczenia uzależnień możemy się zgłosić bez skierowania[35]. Z powodu uzależnienia cierpi nie tylko osoba chora, ale także jej bliscy. Dlatego często warto, by terapię przeszedł także współmałżonek lub partner osoby uzależnionej (terapia dla współuzależnionych – często to od niej zaczyna się proces zdrowienia rodziny) lub cała rodzina (terapia rodzinna). Również dzieci osób uzależnionych mogą przejść leczenie, chociażby już jako osoby dorosłe – istnieją np. różne formy terapii dorosłych dzieci alkoholików. Bibliografia asked-questions/there-difference-between-physical-dependence o [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] uzalezniony-moze-wziac Przebudzenie - Polacy są narodem, który posiada najwyższy wskaźnik wśród krajów europejskich, jeżeli chodzi o częstotliwość zakupu i korzystania z medykamentów. Gdzie istnieje granica między zażywaniem wyrobów medycznych, a lekomanią? Spis treści1 Lekomania – choroba naszych czasów2 Lekomania – gdzie jest granica?3 Jak leczyć lekomanię?4 Lepiej zapobiegać niż leczyć Lekomania – choroba naszych czasów Współczesny styl życia cechuje się narzuconymi, wysokimi oczekiwaniami społecznymi oraz niezwykłym tempem, które dotykają niemal każdej sfery ludzkiego życia. Nie ma praktycznie miejsca na słabość, ból, wszelkie niedoskonałości. Dodatkową presję zwiększają otaczające zewsząd reklamy leków oraz suplementów, które zapewniają o palącej potrzebie szybkiego i skutecznego uśmierzenia doskwierającej dolegliwości. Ponadto, dostępność leków w Polsce bez recepty jest wciąż duża. Poza aptekami, można je nabyć praktycznie w każdym sklepie spożywczym oraz na stacjach benzynowych. Coraz częściej mówi się o wprowadzeniu rządowej reglamentacji oraz wdraża się specjalne kampanie edukacyjne, które mają za zadanie wpłynąć na niepokojące zjawisko. Przykładem jest projekt „Lek bezpieczny”, utworzony przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Badacze, próbując ustalić źródło tak chętnie kupowanych i zażywanych leków oraz suplementów diety, wskazują, że Polacy skarżą się na odczuwanie niezwykle silnego bólu, który muszą likwidować za pomocą tabletek przeciwbólowych. Najbardziej niepokojące, że połowa uczestników wspomnianego badania nie miała więcej niż 23 lat oraz przyznaje, że przed zażyciem nie czytała ulotki informacyjnej ani nie konsultowała przyjmowanego leku z odpowiednim lekarzem. Niestety te wszystkie czynniki sprzyjają pojawieniu się jednego z najbardziej niebezpiecznych nałogów, jakim jest lekomania. Lekomania – gdzie jest granica? Jak podaje Słownik Języka Polskiego, z lekomanią mamy do czynienia, kiedy dochodzi do „nadużywania leków w wyniku uzależnienia się od nich”. To czy mamy do czynienia z takim zjawiskiem, powinno być ściśle powiązane z diagnozą i kontrolą lekarską niż tylko samodzielną i powierzchowną oceną. Jeżeli nadmierne używanie leków jest sprzężone z występującą chorobą czy zaburzeniami psychicznymi, tym bardziej racjonalna samoocena swojego stanu jest w zasadzie niemożliwa do przeprowadzenia. Jeżeli podejrzewa się tego typu skłonności u kogoś z bliskiego otoczenia, z pewnością alarmującym objawem będzie zażywanie leków w dawkach przekraczających normy zalecane na ulotce oraz częste uskarżanie się na odczuwany ból i niemożność zlikwidowania uczucia, a wręcz narastający niepokój, jeśli okres nie przyjmowania danego leku znacząco się wydłuża. Jak widać, granica jest bardzo subtelna i potrzeba niezwykłej wrażliwości i czujności, aby w odpowiednią porę zauważyć zagrożenie, zanim będzie się mieć do czynienia z prawdziwym uzależnieniem psychicznym oraz fizycznym. Jak leczyć lekomanię? W zależności od skali natężenia problemu, leczenie przybiera różne formy, lecz zawsze powinno być przeprowadzone pod stałym nadzorem wykwalifikowanego w dziedzinie uzależnień psychiatry. Najcięższe przypadki wymagają przebywania w specjalnych ośrodkach, natomiast początkowe stadium choroby może przybrać formę leczenia, w postaci uczęszczania na systematyczne wizyty w poradniach psychologicznych czy zaangażowania w grupy wsparcia dla osób uzależnionych od środków medycznych. Zazwyczaj pacjent uzależniony od leków zdradza tendencje do innych nałogów, chociażby do nadmiernego spożywania alkoholu, papierosów, również środków psychoaktywnych w postaci narkotyków. Dlatego lekomanię bardzo często leczy się w ośrodkach, które zajmują się wszystkimi, wspomnianymi nałogami. To właśnie w ośrodkach odwykowych, szpitalach lub prywatnych klinikach, należy szukać fachowej pomocy. Tylko odpowiednio szybko wprowadzony program terapeutyczny potrafi skutecznie zatrzymać rozwój choroby, a nawet poddać remisji. Lepiej zapobiegać niż leczyć Rządowa profilaktyka polega na wprowadzeniu projektów edukacyjnych, które będą obowiązywać już na etapie szkolnym. W ramach programu „Lek bezpieczny dla dziecka” celem jest uświadomienie, kiedy i w jakich okolicznościach zażywa się leki, w tym suplementy diety oraz jakie posiadają skutki uboczne. Celem jest burzenie szkodliwych stereotypów, które wciąż egzystują w społeczeństwie. Podolog to zawód, który w naszym kraju nie zdobył sobie jeszcze większej popularności. W dużym skrócie można go określić mianem specjalisty od stóp i wszystkiego, co jest z nimi związane. Podolog nie jest lekarzem – bardziej należy go utożsamiać z kosmetologiem. Aby zacząć wykonywać ten zawód trzeba ukończyć kurs lub zdobyć wyższe wykształcenie ze specjalizacją podologiczną. Kto i kiedy powinien się zgłosić do podologa? Przeczytaj! W jakich sytuacjach może Ci pomóc podolog? Jak już wspomnieliśmy, podolog zajmuje się wszelkimi schorzeniami stóp. A jest ich mnóstwo. W kręgu specjalizacji podologa znajdują się takie zagadnienia, jak: Bóle stóp, Odciski, Nieprawidłowy wzrost paznokcia, Zmiana kształtu paznokcia, Pęcherze, Zwyrodnienia stóp, Stopa cukrzycowa, Grzybica paznokci. Dobrej klasy podolog zawsze współpracuje z dermatologiem, konsultując z nim swoje obserwacje i diagnozy. Dzięki temu może dobrać najlepsze metody leczenia i ulżyć pacjentowi. W gabinecie podologa możesz liczyć na przeróżne zabiegi, w tym masaż stóp czy prawidłowe obcięcie paznokci. Kiedy zgłosić się do podologa? Zawsze wtedy, gdy zauważysz jakieś niepokojące zmiany w obrębie swoich stóp. O wizycie w gabinecie podologicznym warto także pomyśleć w momencie wystąpienia uporczywych bólów stóp, zwłaszcza mogących mieć związek z aktywnością fizyczną. Podolog może Ci np. wskazać prawidłowe ćwiczenia rozluźniające czy podpowiedzieć korzystniejszą technikę biegania. Wizytę w gabinecie podologicznym koniecznie powinni też zaplanować rodzice maleńkich dzieci, które stawiają pierwsze kroki i wyraźnie robią to nieprawidłowo. Niepokojące są takie objawy, jak zawijanie palców, krzywe układanie stopy czy uskarżanie się dziecka na ból podczas chodzenia. Jak wygląda wizyta w gabinecie podologicznym? Badanie podologiczne składa się z pięciu etapów. Najpierw specjalista przeprowadza wywiad z pacjentem, aby poznać jego problemy. Następnie wykonuje się badanie na tzw. podobaroskopie, czyli specjalnej macie podłączonej do komputera. Daje ona obraz na temat kształtu stopy i umiejscowienia środka ciężkości pacjenta. Badanie na podoskopie pozwala dokładnie ocenić wysklepienie stopy i obecność prawidłowego łuku podłużnego oraz poprzecznego. Plantograf natomiast daje specjaliście wiedzę na temat umiejscowienia stref nacisku. Na koniec podolog przeprowadza jeszcze badanie mechaniczne, a więc samodzielnie sprawdza ruchomość stawów. Wizyta u podologa nie jest czymś powszechnym w naszym kraju. Warto natomiast wiedzieć, że tacy specjaliści istnieją i naprawdę mogą pomóc w przypadkach różnych problemów ze stopami. Zgłoś swój pomysł na artykuł

uskarżanie się na ból